Historia Misji w Polsce
Działalność Misji sięga 1985 roku. Wówczas to w Zborach Kościoła Zielonoświątkowego zrodziło się pragnienie docierania z Ewangelią do alkoholików. Pierwszą taką zorganizowaną działalność, polegającą głównie na odwiedzaniu oddziałów odwykowych, prowadził Zbór 'Betel' w Ustroniu. W 1987 r. władze Kościoła Zielonoświątkowego zarejestrowały oficjalnie Misję "Nowa Nadzieja" a w 1988 powołały jej pierwszego dyrektora Jana Węgrowskiego. Od 1993 roku rozpoczął działać pierwszy chrześcijański ośrodek dla osób uzależnionych od alkoholu w Janowicach Wielkich. Jego założyciel i dyrektor Marek Tomczyński został także dyrektorem Misji w Polsce i kierował pracą "Nowej Nadziei" do roku 2001. W całym kraju przy zborach zaczynały działać punkty konsultacyjne, które kierowały ludzi do chrześcijańskich ośrodków rehabilitacyjnych. Także w centrum Polski nawróceni alkoholicy zaczęli odwiedzać oddziały odwykowe w szpitalach, głosząc tam uwolnienie w Chrystusie. Byli alkoholicy rozpoczynali nowe życie w Chrystusie, przyjmowali chrzest, trafiali do Zborów, gdzie zaczynali usługiwać innym. Wielu z nich jest dzisiaj pastorami w Polsce.
W 2001 roku odpowiedzialność zarządzania misją przejął Piotr Karaś, jeden z pastorów łódzkiego Zboru Kościoła Zielonoświątkowego. Wówczas też przeniesiono siedzibę Misji z Janowic do Łodzi. W całym kraju, przy zborach Kościoła Zielonoświątkowego zaczęły powstawać nowe oddziały Misji. Rozpoczął się też proces przekształcania działalności Misji. Tak jak na samym początku praca ta koncentrowała się głównie na organizowaniu spotkań dla alkoholików, tak w kolejnych latach Misja - za sprawą działających w Polsce oddziałów - zaczęła obejmować swoją pomocą narkomanów, współuzależnione kobiety i dzieci, osoby bezdomne i ubogie, zagrożone wykluczeniem społecznym. Regularnie też od 2001 roku organizowane są konferencje i szkolenia, których celem jest przygotowanie chrześcijan do pracy z ludźmi uzależnionymi.
Historia Misji w Łodzi
Jak już zostało to wspomniane po wielu latach (w 2001 r.) siedzibą Misji stała się Łódź, miasto fabryk włókienniczych, zwane dawniej "Ziemią Obiecaną", w którym przed wojną zgodnie żyły cztery narody i mieszały się cztery kultury: polska, żydowska, niemiecka i rosyjska. Po upadku komunizmu, w tym drugim co do wielkości mieście w Polsce załamała się koniunktura na tekstylia i wiele fabryk ogłosiło upadłość. Wielu ludzi znalazło się bez pracy. Całe rodziny zaczęły żyć w nędzy i pogrążać w różnych uzależnieniach. Bezrobocie w Łodzi sięgnęło 23 %!
Właśnie w tym miejscu postawił nas Bóg, by swą Ewangelią dotykać i zmieniać życie ludzi. Rozpoczęliśmy wychodzić na Dworzec Fabryczny by karmić bezdomnych i uzależnionych, mieszkających na stacji kolejowej. Okazało się jednak, że po gorącą zupę zaczęły przychodzić także matki samotnie wychowujące dzieci oraz same dzieci z ubogich rodzin. W 2002 roku mogliśmy już zaprosić ludzi do ciasnego pokoiku, w którym mieściła się Misja. Wkrótce na nasze misyjne spotkania zaczęło przychodzić tylu ludzi, że nie mogliśmy się pomieścić.
W 2003 roku wynajęliśmy od władz Miasta całe piętro w kamienicy w centrum Łodzi. Trafiają do nas alkoholicy i narkomani, bezdomni ale też ludzie zagrożeni wykluczeniem społecznym, dzieci z ubogich rodzin i matki, które nie mają z czego ugotować obiadu dla swej rodziny. Są to setki osób w tygodniu, tysiące osób w roku. Karmimy głodnych, rozdajemy odzież, uczymy zasad higieny, organizujemy grupy wsparcia i programy terapeutyczne. Najważniejsze jednak, że ludzie słyszą Ewangelię. Na każdym spotkaniu opowiadamy o Jezusie Chrystusie i modlimy się z ludźmi. Śpiewamy Bogu na chwałę!
Nie potrzebujemy wielu reklam, ludzie sami wiedzą jak do nas trafić. Gdy będziesz spacerować ulicą, na której otworzyliśmy Misję, usłyszysz z pewnością charakterystyczny głośny śpiew dobiegający z okien kamienicy. To nasi podopieczni dziękują Bogu za darowaną im nadzieję!
